Si, to już 25 dzień w Poznaniu. Czas tu tak leci, że zdawałoby się, że jestem tu wieki. Każdy dzień przeżyty intensywnie.
Załapałam się do chóru, który w jakimś stopniu przypomina mi "Bel Canto", ale to nie to samo. Nie narzekam, podoba mi się, ale przyzwyczaiłam się do tego oryginalnego klimatu i się cieszę, że chociaż jego namiastkę mam w Poznaniu.
Na uczelni jest trochę roboty, ale i tak za mało czasu poświęcam nauce. Och, cudowne lenistwo
O ludzi się, Córuś, pytałaś, no to Ci mówię: ciągle utrzymuję adaptowe znajomości, co tydzień robimy sobie imprezy, a w międzyczasie widzę się z nimi na uczelni. W mieszkaniu mamy wesoło, jest fajnie, nawet jak na 6-osobowy babiniec ;D Z resztą, gdy mnie odwiedzisz, sama je poznasz A grupę też mam ciekawą. I ludzi na kierunki też.
A co do Poznania samego w sobie, to chciałabym się przejść na sesyję jakąś, bo już dawno zdjęć nie robiłam, mimo że nowe miejsce i jeszcze w głowie jest trochę fascynacji z racji owego nowego miejsca. Trza by było to wykorzystać
W głośnikach latynoskie rytmy (audycja Cejrowskiego w Trójce, link poniżej) wyśmienicie kontrastują z szarością za oknem, na którą nawet nie chce się patrzeć.

Udanego dnia